Leestijd: 4 minuten

Willy DeVille was ooit de frontman van Mink DeVille, een bandje dat eind jaren 70 als punkgroep door het leven ging. Maar ook toen al was het een mengelmoes van rock, blues, cajun en latin, ontdekte ik toen ik die oude muziek nog eens terugluisterde. Zo puur als op Unplugged in Berlin was het echter nooit, en werd het ook niet meer. Hoe meer hij er af haalt, hoe meer er overblijft, dat was wat ik hoorde.

De opnames van het concert uit 2002 zijn zijn via verschillende labels uitgegeven. Ik kocht onlangs deze CD van Meyer records. Die staat ook op Spotify, maar omdat ik essentiële albums niet kwijt wil raken door muziekrechtenruzies koop ik ze sinds een tijdje ook weer.

Eind jaren zeventig, het hoogtepunt op TV was TopPop. Een keer per week muziek op de buis, hopen dat je een glimp kon opvangen van je idolen. Meestal was dat trouwens niet zo maar toch bleef ik kijken, al was het maar om er de volgende dag op school over mee te kunnen praten.

Zo nu en dan zat er iets tussen wat ik niet goed kon plaatsen. Zoals Spanish Stroll van Mink DeVille uit 1977. Twaalf was ik toen. Ik vond een opname van TopPop terug uit 1985. Luister maar eens, misschien ken je het nog.

Stiekem vond (en vind) ik dat een leuk liedje, waar ik indertijd echter weinig ruchtbaarheid aan gaf. Dat zouden ze in de klas niet begrijpen en dat was altijd slecht nieuws, als ze je niet begrepen. Ook Demasiado Corazon vond ik leuk en ook die begroef ik onder mijn hardrockpose.

Exit Mink DeVille, toen.

Willy verhuisde na het opheffen van Mink naar New Orleans, waar hij zijn solodebuut opnam met Mark Knopfler achter de knoppen en op gitaar. Helaas staat dat album niet op Spotify. Langzaam werkte hij zich in de New Orleans blues en jazzscene op en voor zijn tweede plaat wist hij zelfs Dr. John te strikken. Die trouwens ook op dit muziekblog huist met Anutha Zone.

Echte Nola blues, was het geworden. Met als één van mijn favorieten Loup Garou. Een soort mix tussen Tom Waits en Dr. John.

Gave muziek.

De Willy DeVille mix van latin, rock, soul, blues en cabaret wordt ook wel spanish americana genoemd. Zoals je kunt horen in Loup Garou.

Toch bleef er één klein probleempje rondom Willy. Alhoewel hij uitstekend kon zingen, vond ik toch te veel van zijn eigen nummers net niet goed genoeg om een heel album uit te luisteren. Dat deed ik dus ook vrijwel nooit, tot ik zijn CD Unplugged in Berlin ontdekte.

Unplugged in Berlin

Want dat veranderde de boel.

Op 21 maart 2002 zit Willy DeVille in de Columbiahalle met pianist Seth Farber en bassist David Keyes voor een concert om zijn 25 jarig jubileum op het podium te vieren en op te nemen voor Unplugged in Berlin. Niet om zijn eigen muziek te vieren, maar de muziek zelf.

Een 51-jarige muzikant die besluit om zijn favoriete New Orleans songbook te zingen en daarbij alles weg te laten wat niet nodig is. Geen poses meer, geen big band, geen poppy productie. Alleen de essentie van de muziek blijft overeind; het lied, de stem en de timing, begeleid door piano en bas.

De allermooiste versie van Spanish Harlem is van Willy. Beter wordt het niet, hooguit de geluidskwaliteit. Die is op het album en Spotify gelukkig wel prima.

En dan valt op dat hoe meer hij eraf haalt, hoe meer er overblijft. Opeens bespeur je door de spaarzame akkoorden heen wat je normaal niet opvalt: de onhoorbare muziek, de noten die je hoofd er aan toevoegt om het je eigen nummer te maken en die meestal geen ruimte krijgt om zich te manifesteren.

Door alle overbodige herrie.

Precies zoals Mark Hollis van Talk Talk het zei:

“Before you play two notes, learn how to play one note. And don’t play one note unless you’ve got a reason to play it.”

Heaven stood still, zeven jaar na dit concert overleed DeVille aan pancreaskanker. Hij overleefde twintig jaar heroineverslaving, om van roken en drinken maar te zwijgen en brak pas door zijn ziekte. Tragisch.

Maar bovenal hoor je die stem van DeVille: doorleefd en doorrookt, geschuurd met rafelrandjes maar niet gebroken. Soepel manoeuvreert hij zich door de nummers heen, met de timing van een nachtclubzanger.

Betty and Dupree, Spanish Harlem, Trouble in Mind, Shake Sugaree, Let It Be Me, Hound Dog, Junker’s Blues, You Better Move On, Since I Met You Baby, Shake Rattle and Roll: DeVille beweegt door blues, soul en rhythm-and-blues alsof hij het allemaal zelf geschreven heeft.

Zijn eigen nummers Storybook Love en afsluiter Heaven Stood Still gaan daarbij naadloos in het rijtje op. Ik moest de liner notes erbij pakken om te kijken wie wat geschreven had.

Al deed dat er helemaal niet toe.

Het gaat om de essentie van het totaal.


Pas nadat ik deze recensie had geschreven vielen mij de overeenkomsten op met Vivre van Arno. Een concert voor piano en bas, teruggebracht tot de kale essentie en gezongen door een rasartiest met schuurpapieren stembanden. Ook Kham Meslien is zo’n pure plaat.