Leestijd: 3 minuten

Prove you’re not a robot is het zesde album van het Alex Skolnick Trio en volgens mij ook het beste. Officieel is het jazzrock of fusion, maar dat dekt de lading totaal niet. Ik zou het eerder art metal noemen, naar analogie van de CD van Jonas Hellborg uit 2007, waarbij patronen uit metal worden gemixt met jazz improvisatie.

En dat is minder raar dan het lijkt. Skolnick is de gitarist van Testament, een trashmetal band uit de Bay Area. Jarenlang verpulverde hij alle rifs die hij tegenkwam, tot hij er in 1998 genoeg van had. Hij was naar een concert van McCoy Tyner geweest en was er helemaal ondersteboven van.

“And if you ever watch McCoy Tyner, it’s exciting! It’s exciting in a different way than a rock or metal concert, but it draws you in, and it has a certain energy, and it’s also very musically sophisticated.”

Check McCoy maar eens op deze lijst over Afro Blue.

Vanaf 1998 ging Skolnick naar het conservatorium en nam er lessen in jazzgitaar. Dat veranderde zijn manier van muziek maken. Eerst was het nieuwsgierigheid, zegt hij, toen een hobby en nu is het slechts één van mijn muzikale kanten. Die soms bij elkaar komen, zoals op het nummer Infinite Hotel van het nieuwe album; een soort akoestische Rush.

Ikzelf ontdekte het Alex Skolnick Trio in 2002 door hun album ‘Goodbye to Romance’, waarop ze jazzy uitvoeringen plaatsten van onder andere Detroit Rock City van Kiss, Dream On van Aerosmith en Warpigs van Black Sabbath. Ik vond het briljant.

Alex Skolnick Trio doet Fade to Black van Metallica. Waar ze tussendoor fragmenten van One invoegen.

In 2018 brachten ze Conundrum uit, waar voor het eerst de eigen composities het belangrijkste waren. Daardoor kwamen drummer Matt Zebroski en bassist Nathan Peck opeens veel beter tot hun recht. Niet alleen Skolnick was een topmuzikant, ze waren het allemaal.  

Voor ‘Prove you’re not a robot’ sleepte het drietal allerlei oude apparatuur de studio binnen om zo menselijk mogelijk te klinken. Want ze vinden dat de samenleving ondertussen te afhankelijk van technologie is geworden. Als je stopt met denken en klakkeloos alles volgt van social media en AI ben je een robot geworden, zegt Skolnick.

Voor hem ligt het doel van zijn muziek precies in het tegenovergestelde daarvan. Het moet geïmproviseerd zijn, interactief, afhankelijk van de situatie: “It is music that does require interaction and being in the same room at the same time. We are making this music together, and it’s an expression of being human.”

Vandaar de titel: Prove you’re not a robot.

En het is een prachtige plaat geworden. Alle liefhebbers van gitaartrio’s, of het nu jazz, blues of rock is vinden hier iets van hun gading. Omdat het zulke goede muzikanten zijn. Het begint al met het complexe titelnummer van de plaat waarbij het strakke drumwerk van Zebroski opvalt.

Breakdown is het volgende nummer en een cover van Tom Petty, dat ze maakten na diens vroegtijdig einde. Dat herken je bijna niet terug. Ik pakte het origineel er weer even bij en was verrast over wat ze er van gemaakt hebben. Totaal anders dan het origineel en toch helemaal hetzelfde.

Mede door het geluid van de upright bass van Nathan Peck, die op The Polish Goodbye trouwens helemaal uitpakt. Wat een bassist!

En zo gaat het album nog zes tracks door. Ruim 55 minuten tikt ‘Prove you’re not a robot’ af en bij mij gaat ie vaak op repeat. Een mooie afsluiter van een jaar waarin het met de memorabele albums karig gesteld was, totdat daar op het eindje BEAT tevoorschijn kwam en nu ook nog Alex Skolnick.

Blijf dus altijd zitten tot het laatst; je weet anders nooit wat je mist.


Het Alex Skolnick Trio staat natuurlijk op Het Bloemterras. Liefhebbers van moderne jazz houden vast ook van Kham Meslien en Ben Freidkin. En natuurlijk is de herrezen King Crimson met BEAT ook een goede tip.