Crisis Awareness

Categorie: Muziek (Pagina 1 van 5)

In het muziekblog van Rizoomes kun je van alles vinden over muziek. Recensies. Lijstjes. Liedjes. Verhalen. En mijn longlist op Spotify, die is samengesteld uit nummers die ik tijdens het onderzoek voor de blogs tegenkwam. In sommige blogs is ook nog een specieke playlist opgenomen, maar die kom je vanzelf wel tegen.

Voor mij is muziek een beetje de soundtrack van je leven. De meeste stukken in het muziekblog zijn daarom meer dan slechts een korte recensie die je wel in kranten en tijdschriften tegenkomt. Ik heb geprobeerd er echte verhalen van te maken die op de één of andere manier met mij verbonden zijn.

Unplugged in Berlin – Willy Deville

Leestijd: 4 minuten

Willy DeVille was ooit de frontman van Mink DeVille, een bandje dat eind jaren 70 als punkgroep door het leven ging. Maar ook toen al was het een mengelmoes van rock, blues, cajun en latin, ontdekte ik toen ik die oude muziek nog eens terugluisterde. Zo puur als op Unplugged in Berlin was het echter nooit, en werd het ook niet meer. Hoe meer hij er af haalt, hoe meer er overblijft, dat was wat ik hoorde.

De opnames van het concert uit 2002 zijn zijn via verschillende labels uitgegeven. Ik kocht onlangs deze CD van Meyer records. Die staat ook op Spotify, maar omdat ik essentiële albums niet kwijt wil raken door muziekrechtenruzies koop ik ze sinds een tijdje ook weer.

Eind jaren zeventig, het hoogtepunt op TV was TopPop. Een keer per week muziek op de buis, hopen dat je een glimp kon opvangen van je idolen. Meestal was dat trouwens niet zo maar toch bleef ik kijken, al was het maar om er de volgende dag op school over mee te kunnen praten.

Zo nu en dan zat er iets tussen wat ik niet goed kon plaatsen. Zoals Spanish Stroll van Mink DeVille uit 1977. Twaalf was ik toen. Ik vond een opname van TopPop terug uit 1985. Luister maar eens, misschien ken je het nog.

Stiekem vond (en vind) ik dat een leuk liedje, waar ik indertijd echter weinig ruchtbaarheid aan gaf. Dat zouden ze in de klas niet begrijpen en dat was altijd slecht nieuws, als ze je niet begrepen. Ook Demasiado Corazon vond ik leuk en ook die begroef ik onder mijn hardrockpose.

Exit Mink DeVille, toen.

Willy verhuisde na het opheffen van Mink naar New Orleans, waar hij zijn solodebuut opnam met Mark Knopfler achter de knoppen en op gitaar. Helaas staat dat album niet op Spotify. Langzaam werkte hij zich in de New Orleans blues en jazzscene op en voor zijn tweede plaat wist hij zelfs Dr. John te strikken. Die trouwens ook op dit muziekblog huist met Anutha Zone.

Echte Nola blues, was het geworden. Met als één van mijn favorieten Loup Garou. Een soort mix tussen Tom Waits en Dr. John.

Gave muziek.

De Willy DeVille mix van latin, rock, soul, blues en cabaret wordt ook wel spanish americana genoemd. Zoals je kunt horen in Loup Garou.

Toch bleef er één klein probleempje rondom Willy. Alhoewel hij uitstekend kon zingen, vond ik toch te veel van zijn eigen nummers net niet goed genoeg om een heel album uit te luisteren. Dat deed ik dus ook vrijwel nooit, tot ik zijn CD Unplugged in Berlin ontdekte.

Unplugged in Berlin

Want dat veranderde de boel.

Op 21 maart 2002 zit Willy DeVille in de Columbiahalle met pianist Seth Farber en bassist David Keyes voor een concert om zijn 25 jarig jubileum op het podium te vieren en op te nemen voor Unplugged in Berlin. Niet om zijn eigen muziek te vieren, maar de muziek zelf.

Een 51-jarige muzikant die besluit om zijn favoriete New Orleans songbook te zingen en daarbij alles weg te laten wat niet nodig is. Geen poses meer, geen big band, geen poppy productie. Alleen de essentie van de muziek blijft overeind; het lied, de stem en de timing, begeleid door piano en bas.

De allermooiste versie van Spanish Harlem is van Willy. Beter wordt het niet, hooguit de geluidskwaliteit. Die is op het album en Spotify gelukkig wel prima.

En dan valt op dat hoe meer hij eraf haalt, hoe meer er overblijft. Opeens bespeur je door de spaarzame akkoorden heen wat je normaal niet opvalt: de onhoorbare muziek, de noten die je hoofd er aan toevoegt om het je eigen nummer te maken en die meestal geen ruimte krijgt om zich te manifesteren.

Door alle overbodige herrie.

Precies zoals Mark Hollis van Talk Talk het zei:

“Before you play two notes, learn how to play one note. And don’t play one note unless you’ve got a reason to play it.”

Heaven stood still, zeven jaar na dit concert overleed DeVille aan pancreaskanker. Hij overleefde twintig jaar heroineverslaving, om van roken en drinken maar te zwijgen en brak pas door zijn ziekte. Tragisch.

Maar bovenal hoor je die stem van DeVille: doorleefd en doorrookt, geschuurd met rafelrandjes maar niet gebroken. Soepel manoeuvreert hij zich door de nummers heen, met de timing van een nachtclubzanger.

Betty and Dupree, Spanish Harlem, Trouble in Mind, Shake Sugaree, Let It Be Me, Hound Dog, Junker’s Blues, You Better Move On, Since I Met You Baby, Shake Rattle and Roll: DeVille beweegt door blues, soul en rhythm-and-blues alsof hij het allemaal zelf geschreven heeft.

Zijn eigen nummers Storybook Love en afsluiter Heaven Stood Still gaan daarbij naadloos in het rijtje op. Ik moest de liner notes erbij pakken om te kijken wie wat geschreven had.

Al deed dat er helemaal niet toe.

Het gaat om de essentie van het totaal.


Pas nadat ik deze recensie had geschreven vielen mij de overeenkomsten op met Vivre van Arno. Een concert voor piano en bas, teruggebracht tot de kale essentie en gezongen door een rasartiest met schuurpapieren stembanden. Ook Kham Meslien is zo’n pure plaat.

Salt as Wolves – Jeffrey Foucault

Leestijd: 4 minuten

Salt as Wolves is het beste album van Jeffrey Foucault, een Amerikaanse singer songwriter die muziek maakt op de grens van country, folk en blues. Sinds midden jaren 90 heet dat ook wel Americana, met een focus op een authentiek en rauw geluid. Precies dat van Foucault dus.

Inmiddels is Salt as Wolves al weer zo’n elf jaar geleden uitgebracht, in 2015, en ken ik het album ook sinds die tijd. Het is één van de platen die ik beschouw als onderdeel van mijn huiscollectie; een niet zo strak afgebakende verzameling van muziek die altijd goed is en altijd vertrouwd klinkt.

En stuk voor stuk op het muziekblog van Rizoomes aan het verschijnen is.

Jeffrey Foucault

Soms duurt het even voor ik dergelijke muziek op waarde kan inschatten, zoals de latere platen van Talk Talk. Maar dit werk van Foucault viel gelijk goed, alsof je thuis komt. Vanaf het eerste nummer, Des Moines, klikte het tussen mij en Salt as Wolves. Zo moest muziek zijn.

Wellicht komt dat door de manier waarop Foucault het album opnam. Met zijn bandje trok hij zich drie dagen terug in de bossen van Mid West Amerika en daarna stond Salt as Wolves op tape. Live opgenomen, geen geknutsel. Sober en puur, zonder franje.

Dat is ook de link met de titel, Salt as Wolves. Die komt uit Othello, een werk van Shakespeare. In het oud-engels staat salt as wolves voor wellust, drift en de wilde, ongetemde en dierlijke kant van de menselijke natuur.

Foucault doelt vooral op de symboliek van die wilde natuur, de donkere, intense verlangens en emoties die mensen drijven, zoals jaloezie, passie en overlevingsdrang. Wat je terughoort in de opener Des Moines, maar ook in Jesus will fit it for you, Oh Mama en Strange heat and Thunder.

En dan hebben we het nog niet eens gehad over Slow Talker.

Slow Talker

Slow Talker is een kunstwerkje op zich, de ruggegraat van Salt as Wolves. Hier komt alles bij elkaar. De laid back gitaar van Bo Ramsey, het syncoperend en hypnotiserend ritme van drummer Billy Conway en de gruizige parlando van Jeffrey Foucault, zingend net na het ritme. Alsof hij een gesprek houdt met de muziek, een preek misschien wel. Of een modern gedicht op oude muziek.

Slow talker is geen letterlijke tekst. Foucault ziet het als metafoor voor het ontsnappen aan de gejaagdheid van het moderne bestaan, poëtisch verwijzend naar iemand (of een gemoedstoestand) die de tijd neemt. Het gaat over betekenis zoeken in stilte, in plaats van in veel woorden.

Over een stoel op de prairie.

Dit zegt ie er zelf over.

Slow Talker is an intense song about a very still and peaceful idea: the power of being and playing real, of both losing and becoming yourself, and the line or tension between the self and the sublime. So the landscape and the chair become the central metaphors, the self interposed in all that wildness, Foucault adds. “There’s no narrative here, no story to get — just image and metaphor: landscape and self, motion and stillness, darkness and light, black and white — the distinction between wildness and civilization, self and sublime.”

– Jeffrey Foucault over Slow Talker op The Boot

Slow talker
I called and woke you up
And I wondered
Who I thought I was

When I knew you
For a little while
Did I know you
Is that just your style?

Deep water
Like a river underground
Speaks thunder
And never makes a sound

There’s one note
If you can play it
There’s one word
If you can say it
There’s one prayer
If you can pray it
Each one, each one
Is the same

You scarecrow
Your collar turned up cool
Keep on rockin’
I’m right behind you

There’s one note
If you can play it
There’s one word
If you can say it
There’s one prayer
If you can pray it
Each one, each one
Is the same
Foucault heeft lang en intensief samengespeeld met drummer Billy Conway, tot die in 2021 overleed. Conway werd vooral bekend als drummer van Morphine maar vond een soulmate in Foucault. Ze hebben enkele jaren als duo opgetreden en hoe dat uitpakt zie je in deze video: puur plezier van twee vrienden die muziek maken. Foucault neemt eerst de folk fans op de hak in een inleidend praatje maar vanaf 02.15 gaat het los, het orkest van twee.

Met Salt as Wolves heb je een ruwe diamant in handen die steeds harder gaat glimmen naarmate je hem vaker afspeelt, maar nooit glad zal worden. Dat is de kracht van dit soort muziek.

Sterk aanbevolen.


Liefhebbers van Americana kunnen hun hart ook ophalen bij deze plaatjes van Jack Broadbent, The Cowboy Junkies en Nathan Bell.

Philadelphia’s been good to me – Kurt Vile

Leestijd: 3 minuten

‘Philadelphia’s been good to me’ is de muzikale definitie van uitslapen op een zonnige zondag. De lome, hypnotiserende gitaarriffs en de laconieke zang van Kurt Vile zorgen voor relaxt fladderende nummers waaruit de haast volledig is verdwenen. Ook lekker als het regent, trouwens.

“Things these days don’t seem to be connecting (That’s why I’m gonna sing it for you)”

De zomer had zich in de laatste dagen van juni 2026 als een zware deken over het land gedrapeerd. Bloedheet was het en de nood aan lichtheid en cool groot. Maar toen de temperatuur op zijn het hoogst stond, we schrijven code rood, was de muzikale lichtheid nabij.

Als een veertje op een lentebries.

Het nieuwe album van Kurt Vile.

Philadelphia’s been good to me.

Relaxte slackerrock, met de bekende ongepolijste en wijd uitlopende gitaren, die alle kanten opfladderen. Waarvan je een heel album opzet voor de sfeer. Want het gaat niet om de kwaliteit van elk afzonderlijk nummer, maar om het gevoel van het collectief.

Absoluut geen haast dus en rustige, bijna gesproken zang. Met teksten die meer lijken op een stream of consciousness dan een vlotte typering of liefdesverdriet. Die je opzet tijdens een ritje in een cabrio langs de kust van California.

Of op je fiets.

Zoals vroeger met bijvoorbeeld Pavement, Sebadoh en Dinosaur Jr. Bandjes die ik begin jaren 90 veel luisterde. Niet in cabrio, noch California.

Toch leuk.

Nu kwam daar opeens Kurt Vile voorbij met een heel nieuw album. Zover was ik door de playlistcultuur van Spotify niet vaak meer gekomen de laatste jaren, een heel nieuw album regelmatig luisteren. Dat ie bij de vaste verzameling mag.

Twee of drie per jaar hooguit, zoals je in het muziekblog terug kunt zien. De vaste verzameling, waar herinneringen en geschiedenis aan vastzitten, die luisterde ik nog wel veel terug.

Chance to Bleed, de eerste single die onverwachts opdook in mijn Release Radar, vond ik verrassend goed. Alsof de Stones een nieuwe oude plaat hadden gemaakt. Een beetje in de sfeer van Just my Imagination, Sway en Time Waits for no One. De wat mellowere nummers.

Het smaakte naar meer. Luister maar.

Die connectie met de Stones is niet geheel toevallig. Vile heeft in meerdere interviews benoemd dat de imperfecte perfectie van de oude Stonesmuziek een grote invloed op hem hebben gehad. Ook in andere nummers hoor je dat terug, zoals in de opener Zoom 97 en Rock o’ Stone.

Maar misschien is Neil Young nog wel van grotere invloed op hem geweest geweest. Op het album (watch my moves) uit 2022 heet de opener ‘Goin’ on a plane’. Daar zingt hij:

Goin’ on a plane today

Listening to ‘Heart of Gold’

Gonna open up for Neil Young

Man, life can sure be fun

Imagine if I knew this when I was young

En ja, in de laatste regel kun je alle dubbele bodems zien die je maar wilt. Pun intended, heet dat dan.

Op ‘Philadelphia’s been good to me’ staan enkele nummers die strak aansluiten op het gevoel van Neil Young, zoals Holiday OKV en 99th Song. Ze passen mooi bij het werk op On the Beach, behalve misschien dan Revolution Blues (waar nu net mijn blog over gaat 😊).

Wat ik uiteindelijk concludeerde na ‘Philadelphia’s been good to me’: Kurt Vile is de missing link tussen de Rolling Stones, Neil Young en slackerrock.

Maar misschien was de hitte teveel naar mijn hoofd gestegen. Hoe dan ook een aanrader, met dit weer.

Met elk weer.

Omdat het kan nog een versie van Chance to Bleed. Nu live met J. Mascis. Van Dinosaur Jr. Ik zie het maar even als het bewijs van de missing link.

Kurt Vile maakte onder eigen naam inmiddels tien albums. Allemaal ademen ze de dezelfde relaxte sfeer uit, maar na ‘Philadelphia’ vind ik ‘b’lieve I’m going down’ en ‘Waking on a pretty daze’ de beste.


Liefhebbers van slackerrock kunnen vast ook prima uit de voeten met Live on 29th Street van de Greyhounds, Roadmusic van Jack Broadbent, On the Beach van Neil Young en jawel, Blue Jeans and Moonbeams van Captain Beefheart.

Demokracy Blues – The Right Reverend Crow

Leestijd: 4 minuten

The Right Reverend Crow is een bluestrio, opgericht door Nathan Bell. Protestblues maken ze, rauw en ongepolijst. In 2021 gingen ze voor het eerst de studio in en namen zo’n 30 nummers op. Daarvan kwamen er 13 op het album Red, White and American Blues. Dit jaar verschenen er nog eens 13 op Demokracy Blues.

De rauwe sfeer en teksten van beide albums is zeer vergelijkbaar. Het grootste verschil is de bak elektrieke gitaar die met Demokracy Blues opeens over de argeloze luisteraar wordt uitgestort. Desondanks voelt het als een dubbelaar waar toevallig vijf jaar tussenzit.

Zie dit blog dan ook maar als een soort van dubbelrecensie.

Ook de hoes van de Right Reverend Crow vertelt een verhaal. Naast Jimi Hendrix staan de atleten die de black power groet brachten tijdens de Olympische spelen in 1968.

Los van deze dubbelheid huizen er in Nathan Bell zelf volgens mij ook minimaal twee persoonlijkheden. In ieder geval wat zijn muziek betreft. Ruim twintig jaar timmert hij al onder eigen naam aan de weg, met een bijzondere mix van akoestische folk en blues. Heel wat anders dan wat hij met de Crow doet.

Dat leidde ik in ieder geval af uit zijn discografie, want zelf leerde ik de muziek van de beste man pas kennen ergens in 2024.

Op 6 oktober 2024 zal dat ongeveer geweest zijn, want toen plaatste ik Angola Blues op het Bloemterras. Dat nummer was afkomstig van Red, White & American Blues en mijn eerste kennismaking met zijn werk. Het is een eerbetoon aan Gill Scot Heron en uit de teksten blijkt een sterke maatschappelijke betrokkenheid.

Nathan Bell speelt veel live in Nederland, ontdekte ik. Op youtube staan meerdere videootjes van optredens. Helaas had ik zijn laatste tour net gemist.

Op die plaat werkte hij voor het eerst samen met een vaste band, die de naam Right Reverend Crow kreeg. En waar opeens drums en electrische gitaren verschenen, heel wat anders dan zijn akoestische folk.

Dat is de tweede muzikale ziel van Nathan Bell. De bluesgitarist die grommend en schurend tekeer gaat in de stijl van R.L. Burnside en Robert Connely Farr. Pure Delta blues. Bentonia blues zelfs. Al zullen puristen mij nu graag willen uitleggen dat Burnside uit de Mississippi Hill Country stijl komt.

Ik vind het goed.

Want Reverend Crow is een genre op zichzelf. Rauw en direct.

En denk maar niet dat right in dit geval rechts betekent. De eerwaarde is sterk anti-fascistisch en pro-justice en dat hoor je in vrijwel alle teksten terug. Right vertalen we in dit geval maar als he’s right: De Right Reverend Crow heeft het bij het rechte eind.

De Reverend is niet zo maar een bandje. Drummer Alvino Bennett slaat al zo’n 60 jaar met drumstokjes om zich heen. Onder andere bij Dave Mason, Robin Trower, Willie Dixon, Muddy Waters en Stevie Wonder, om er maar een paar te noemen.

Bassist Frank Swart is beter bekend als Funkwrench en werkte onder andere met Norah Jones, Johnny Copeland, Patty Griffin, John Hiatt en Morphine. Ook een prima CV.

Op een aantal nummer doet gitarist Sean Mack Macdonald mee, een twintiger die volop in de moderne blues leeft. Dat hoor je bijvoorbeeld in Downhearted and Blue, het derde nummer van het album.

Dan is het spetterende begin van Demokracy Blues al achter de rug. ‘What time it is’ knalt er gelijk op los met overstuurde gitaren die wel wat aan Jack White doen denken. De eerste regels van het lied doen er geen twijfel over bestaan waar de Reverend het over wil hebben. Hij valt met de deur in huis:

Freddie Gray had a knife and he ran

So, they threw him in the back of a police van

Drove around ’til they broke his back and crushed his heart

Took that flesh and bone and tore it all apart

In Baltimore

 

Het volgende nummer, ‘A woman’ gaat daar nog eens dunnetjes over heen. Het klinkt als een festival nummer en een vrolijke meezinger, maar is een keiharde aanklacht tegen sexisme: “Back off, motherfucker; a woman don’t owe you a goddamn thing.”

En zo gaat de aanklacht van de Right Reverend Crow nog tien nummers door, verpakt in energieke blues. Perfect voor in de auto.

Speel het vaak af, het wordt steeds beter.

Gelukkig zijn het er twee.

The devil lives in bargain town

There’s always some Kennedy f*cking things up
Or some asshole from Yale
Taking credit for somebody else’s work
Blaming us when he fails

There’s always some legacy half wit
In charge of our lives
And it’s a damn miracle my friend
That any of us survive

Whatever you want, you might as well forget it
Whatever you need, oh, what you need
You’re never gonna get it

It’s always buy one get one free
But the devil lives in bargain town
You’ll own two of something you don’t need
And that will only let you down

Money isn’t a destination
And chasing the green ghost
That’s not going to bring you consolation
When it costs you who you love the most

Whatever you want, you might as well forget it
Whatever you need, oh, what you need
You’re never gonna get it

Smoke that cigarette down
Come on and hit the pipe
Starve yourself for beauty
Work all day and night

Your dreams are going to kill you
And your hopes will do the same
And the people that say they are on your side
Man, they don’t even know your name

Whatever you want, you might as well forget it
Whatever you need, oh, what you need
You’re never gonna get it


Such Ferocious Beauty – Cowboy Junkies

Leestijd: 5 minuten

Such Ferocious Beauty is het twintigste album van de Cowboy Junkies en volgens mij hun beste. Daar hebben de broers Timmins met hun zus dan ook veertig jaar voor geoefend, samen met huisvriend Alan Alton op bas. Hun melancholieke Americana kenmerkt zich immer door de unieke vocalen van Margot; wie één nummer van de Cowboy Junkies heeft gehoord, herkent alle anderen direct. Toch klinken de nummers nooit hetzelfde.

Althans, voor wie goed luistert. Daar zorgen de Cowboy Junkies wel voor.

Want het is namelijk niet zo dat jij er voor kiest om naar hun muziek te luisteren; hun muziek kiest er voor om door jou beluisterd te worden. Je gaat het pas horen als je het door hebt.

Bij mij was dat bij de Nomad series, in 2011, een reeks van vier albums die de band in 18 maanden opnam. Mijn aandacht werd getrokken door nummer 2 uit het rijtje, Demons, wat een tribute was aan Vic Chestnutt. Bij de volgende uit de serie, Sing in my Meadow, viel het kwartje echt. Dit was geen softe folk meer, maar echte rock. Of zoals Allmusic het beschreef:

“With a sound influenced by such similar yet wide-ranging artists as Captain Beefheart, ’70s Miles Davis, and more, Sing in My Meadow is a raw and soulful addition to the band’s catalog.”

Het bleek één van de verrassende afslagen te zijn de band in de loop der jaren nam. Van intieme folk naar scheurende covers, het kan allemaal. En op Such Ferocious Beauty kwam dat allemaal bij elkaar op één plaat.

Dat begint al bij het openingsnummer, What I Lost, één van mijn favoriete nummers uit 2023. In dat blog kun je ook de officiële video zien, hieronder heb ik een live versie geplaatst. De muziekkwaliteit is niet helemaal top, maar zo krijg je wel een mooie indruk van de band als ze live spelen.

Verlies

Michael Timmins, de gitarist en songsmid van de Cowboy Junkies, ziet Such Ferocious Beauty als de afsluiter van een trilogie die begon met All that Reckoning in 2018. In een interview met American Songwriter zegt hij:

“This record is connected to ‘All That Reckoning,’ said Timmins in a previous statement. “I see our recent work in a cycle: ‘Reckoning,’ ‘Ghosts,’ ‘Such Ferocious Beauty.’ They were all done in very violent and tumultuous times. The violent side is so much a part of our society now; not just the physical, but the way we relate to each other. It’s hard to escape.”

Such Ferocious Beauty gaat heel specifiek in op de dementie van hun vader, bij wie de ziekte zich steeds verder ontwikkelt en hem uiteindelijk fataal wordt. In What I lost wordt dat gezongen vanuit diens gezichtspunt; een oude man die probeert te begrijpen wat er verdwenen is, maar het is al weg voor hij het vast kon pakken.

I woke up this morning
I didn’t know who I was
I looked at the room
And didn’t know where I was
Or if I ever was

Ook op Flood, het tweede nummer, gaat het over verlies. Hoe dat kan schuren hoor je terug in de muziek, waar de gitaar van Timmins lekker doorhaalt terwijl zus Margot overstoorbaar doorzingt over de Flood die niet komt om te reinigen, maar wel onthult wat nooit stevig is geweest.

Het Crisis Awareness Framewerk in een song.

Watching the water rise.
Caught between the river and the rockface.
Watching the the water rise.
Should I follow it down
To where the river meets the sea
Or let it devour me,
Riven and floating free?

Aan het eind van het lied volgt de conclusie en horen we ook waar de titel van het album vandaan komt.

Guess, I’ll follow it down
To where the river meets the sea,
And let the current carry me
Through such ferocious beauty
And just let the water rise.

Ook het derde nummer gaat over verlies. Iets wat zorgvuldig is opgebouwd kan in één moment volledig instorten, is de boodschap daar. Noem het maar een collapse, een thema dat op Rizoomes regelmatig terugkomt. Hieronder zie je de officiële video van Hard to Build.

Geweld

Naast de nummers over dementie en verlies gaat het op Such Ferocious Beauty ook veel over geweld en onzekerheid. Zoals in Here it Comes, geïnspireerd op Mike Tyson. In staat van onvree.

Every man has a plan until he’s punched in the mouth
And then he starts to look about
No, some look within, some look without
The search begins, as do the doubts
Here it comes, here it comes

En zo gaat het door op Such Ferocious Beauty. In Hell is Real zingt Margot dat de hel echt is omdat mensen hem zelf creëren. Knives gaat over de agressie en emotionele druk die mensen op elkaar leggen, uitgebeeld in de metafoor van geslepen messen. Throw a Match, tenslotte, gaat over de drang tot destructie die kapot maakt wat we zelf belangrijk vinden, zelf hebben gemaakt.

Door brand te stichten.

Wouldn’t I throw a match into your fireworks warehouse
To learn what man regards as evil, God could care less about?
Oh, wouldn’t I drop a fly into your bowl of guacamole
To learn that everything you know is just another story?

Uiteindelijk sluiten de Cowboy Junkies hun reis in de wrede schoonheid af met een blik op de blauwe hemel. Het is een lied van berustende hoop en de Stoïcijnse wetenschap dat je niet meer kunt doen dan wat in je macht ligt en de rest moet accepteren.

We are cast into the current
And it’s a heartache that I grab
A memory wound with fear and grief
And I stuff it in my bag
We can spend all our nights
Searching for a blue sky
But then, just there, we’ll be

Gezongen in een ouderwets klein Cowboy Junkies lied.

Such Ferocious Beauty, zo was mijn conclusie, is een album over de Stoa. Over levenservaring en Amor Fati. Of zoals Margot Timmins het zei tegen American Songwriter:

“I love the power of these songs and the images they conjure,” said Timmins. “To me, they reflect more upon life and nature and the impact they have on us. Within our own humanity, there is great heartache and misery, but also great joy and comfort. There is nothing more humbling to me than the ferocious beauty we live amongst, including life and death.”

Met als afsluiter, gewoon omdat het kan, een cover van de Junkies van Lou Reed.

Dus luister goed of de muziek van de Cowboy Junkies jou al uitgekozen heeft.


Such Ferocious Beauty is één van de vergeten albums van het Bloemterras: die zijn zo goed zijn dat het zonde is er maar één of een paar nummers van te luisteren. Platen die eigenlijk in je muziekbieb moeten staan.

De teksten van Such Ferocious Beauty passen goed bij de sfeer en inhoud die de Rolling Stones leggen in de nummers op de Unpeace Playlist. Al klinkt het natuurlijk wel heel anders. En ook uit Canada dit geweldige album van The Tragically Hip.

Lucky Jim – The Gun Club

Leestijd: 4 minuten

The Gun Club debuteerde in 1981 met The Fire of Love. Vanaf het begin draaide de band om zanger/gitarist Jeffrey Lee Pierce. Hij was de enige stabiele factor, waar de andere leden kwamen en gingen. Alhoewel stabiel bij Pierce een ietwat merkwaardige kwalificatie is gezien zijn overdadige alcohol en drugsgebruik. Lucky Jim werd zijn zwanenzang; het laatste en volgens mij ook beste album, dat vooral over hemzelf gaat. Als je goed luistert.

Lucky Jim kocht ik vrijwel direct na het uitkomen in 1993. Ik weet nog dat ik verrast was door het bluesy geluid, omdat ik de Gun Club vooral kende als een vorm van chaotische punk. Voor dit blog luisterde ik nog eens alle andere platen af en die bleken veel minder chaotisch dan ik me herinnerde en ook allemaal veel bluesier. In 1992 verscheen er ook nog een live album, Larger than Live, ook van harte aanbevolen.

Lucky Jim begint met het titelnummer; een walsende blues met een zwaar melancholische klank.

The rain has arrived at last
For which we had waited
The hawkers have packed up their stands
Nothing to be traded
The soviets beside the quay
Run back to the freighter
The terrace of the Rex Hotel
Is closed by the waiters

We need you, oh Lucky Jim
Where have you gone, oh Lucky Jim

Er zijn nauwelijks concert opnamen van de Gun Club te vinden op YouTube, al helemaal niet van Lucky Jim. Het is muziek van voor de smartphone. Aan het eind van het blog heb ik een korte documentaire geplaatst om wat bewegend beeld van Pierce te laten zien. Een portret van Onrust (VPRO) uit 1989.

Where have you gone, Lucky Jim?

Het vergt maar een kleine denkstap om Jeffrey Lee Pierce te zien als de verdwenen hoofdpersoon. Al blijft het in de typische Gun Club stijl verhuld in een mythisch figuur; je voelt hoe Pierce een beeld creëert dat zowel een ander kan zijn als hijzelf. Of allebei tegelijk.

Pierce is de andere en de ander is Pierce.

De wereld valt stil zonder Lucky Jim, zoveel is duidelijk, net zoals Pierce stilvalt zonder de wereld. Sterker nog, hij valt niet stil maar uit elkaar. Door zijn levensstijl en zijn eeuwige vlucht voor de realiteit.

“Jullie wachten op iets wat ik niet meer kan zijn.”

Lucky Jim is opgenomen in Nederland, grotendeels in de Banana Studios in Haarlem en daarnaast bij Zeezicht Studio’s in Spaarnwoude. Op dat moment was The Gun Club een trio met drummer Nick Sanderson en bassiste Romi Mori. Bart van Poppel van de Analogues vulde de Hammond partijen in op Cry to Me en Anger Blues.

En weg was hij, een held die niet overwint noch sterft, maar ontglipt. Zelfs zijn overlijden, drie jaar later op 37-jarige leeftijd, was een vorm van ontglippen. Hij werd bewusteloos aangetroffen in het huis van zijn vader en is daar nooit meer uitgekomen.

Foetsie was ie.

Weg.

Ontheemd

Ook uit de rest van het album komt een beeld naar voren van ontheemding en verlatenheid. Zoals in het slotcouplet van A house is not a home.

Now, a house is not a home
I’m the one degraded
A house is not a home
All of life has faded

In dat nummer is de wals vervangen door punk, maar het blijft blues: punkblues. Waar de Gunclub ooit begon als bluespunk, een bluesy vorm van punk (luister maar eens naar de cover van Robert Johnson, Preaching the Blues, op hun debuut) werd het uiteindelijk punkblues, een punkie vorm van blues.

Om in nummers als Cry to Me en Anger Blues eigenlijk alleen nog maar blues te zijn, niks geen punk. Schitterende up tempo ballads met een gitaargeluid dat sterk doet denken aan dat van Albert Collins.

Puntig en ijzig.

Ondanks dat, of misschien juist wel daarom, noemen veel bands de Gunclub als een inspiratiebron. Niet in het minst Nick Cave, maar ook Jack White (van de White Stripes), The Black Keys, Henry Rollins, 16 Horsepower en hier ten lande de Claw Boys Claw zijn op één of andere manier schatplichtig aan Jeffrey Lee Pierce.

Soms ben je groter dan je denkt, al kan je het zelf niet meer zien. Of zoals Allmusic.com het beschrijft:

“Lucky Jim, it turns out, didn’t just signify the passage of a man, but the disappearance of the only real American rock band left in the world. Rest easy Jeffrey Lee and thanks for the music.”

De hele tekst van Lucky Jim, zoals afgedrukt in het CD boekje. Het artwork van de CD is geïnspireerd door Vietnam en Cambodja, waar Pierce een paar maanden rondreisde voorafgaand aan de opnames van wat zijn laatste album zou worden. Na die reis door Zuid Oost Azïe kwam hij berooid en ontheemd naar Nederland, het enige land waar hij zich nog enigszins thuis voelde.

Verdwenen

Naarmate het album vordert hoor je hoe Pierce de handdoek in de ring gooit. Hij verdwijnt, raakt nog verder ontheemd, verknalt alle kansen die hij heeft en verliest zelfs zijn boosheid in Anger Blues.

‘That woman with the devil, makes it so I always lose’.

In Kamata Hollywood City heeft hij teveel gedronken waardoor hij zijn relatie verliest: our lives will never be the same.” Om zich daarna in Desire af te vragen “who I was to seek desire. Uiteindelijk trekt hij zijn conclusie in Up Above the World:

Since I’ll no longer be living
You’ll have to answer my mail
Explain it all to the papers
That I bought my ticket for hell
There down below the world

Lucky Jim kwam uit in 1993 en sinds die tijd staat de CD in mijn kast. Al 33 jaar is het één van mijn favoriete platen die ik nog regelmatig opzet, me elke keer weer verbazend over hoe de muziek, de melancholie en de teksten zo strak op elkaar passen. Zelfs als je de lyrics niet letterlijk volgt, kun je voelen waar het over gaat.

Precies wat de blues doet.


Arno – Vivre

Leestijd: 3 minuten

Vivre van Arno Hintjens toont ons de oude troubadour met zijn meest schorre stem, slechts begeleid door piano en bas. Kwetsbaar en krachtig tegelijk, even geen surrealisme noch eclectische grote stadsblues. Seulement des chansons, monsieur. Misschien wel zijn beste plaat ooit.

Magnifique.

Ik kocht er zelfs een CD van, iets wat ik sinds Spotify nog maar sporadisch doe. Het was bovendien aanleiding om me eens wat verder te verdiepen in het werk van Arno, waarna ik concludeerde dat hij volgens mij eigenhandig de Belgische rockmuziek op de internationale kaart heeft gezet.

Onder de CD Vivre van Arno ligt zijn biografie. Daaruit leerde ik o.a. dat hij begon met Paul Decoutere met het bandje Tjens Couter, samengesteld uit het laatste deel van hun achternaam. Uiteindelijk werd dat T.C. Matic, waarbij Matic afkomstig is van de surrealistische schrijver Dusan Matic.

Dat begon met T.C. Matic in de jaren 80 van de vorige eeuw. Ik studeerde toen nog en Oh la la la en Putain Putain werden regelmatig gedraaid op feesten en partijen. Verderop in dit blog vind je een linkje naar die nummers.

Geweldige muziek. Nog steeds.

Na T.C. Matic kwam dEUS en later Zita Swoon. Daarna volgden Dead Man Ray, Daan en Sharko. Weer later ontdekte ik Warhaus en Balthazar, ongeveer rondom de tijd dat ik ook verslingerd raakte aan Dans Dans, Melanie de Biasio met haar prachtige uitvoering van Afro Blue en TaxiWars.

Allemaal muziek waarin je de typische Belgische surrealistische sound terughoort. Net als in de Belgische blues trouwens, zoals die van Roland van Campenhout, Bai Kamara, Tiny Legs Tim en Admiral Freebee.

Ieder op zijn eigen manier, dat dan weer wel.

Goose

Maar Arno zelf raakte uit mijn gezichtsveld, met een kleine rendez-vous misschien rondom Charles et les Lulu’s. Om pas vorig jaar weer terug te komen toen ik per toeval op Dance like a Goose stuitte, op zoek naar plaatjes voor het Bloemterras.

Woke up in the morning
My dreams were real and wild
I opened up my eyes and I found out I was a turtle
And my world turns upside down

Het nummer raakte me op één of andere manier gelijk. Het was de melancholie, de berusting wellicht, van de oude alfa-man die links en rechts was ingehaald en zich bij de situatie had neergelegd. Er was geleefd, feest gevierd. Gewonnen was er en mogelijk net zo veel verloren, wie weet nog wel meer.

Meer viel er niet aan te doen.

De tijd was voorbij.

Hetzelfde gevoel had me ooit overvallen bij de American Recordings van Johnny Cash. De afsluiting van een loopbaan, een leven. Dit was het, het ga je goed.

Toen had ik Vivre nog niet gehoord.

Vivre werd uitgebracht op 21 mei 2021, Arno was toen al ziek. 23 april 2022 overleed hij, 72 jaar oud.

Vivre is in de kern een album met chansons, zorgvuldig gedestilleerd uit de immense catalogus van Arno. Begeleid door Sofiane Pamart op piano en zijn vaste maatje Mirko Banovic op bas. Meer blijkt er niet nodig voor hartverscheurende ballades, naast die schurende stem vol levenservaring.

Solo Gigolo

Het feestje begint met Solo Gigolo, die je ook hierboven ziet staan. Met een tekst vol dubbele lagen (you don’t need me anymore), voor de gelegenheid in het engels, zonder frans of het koeterwaals (zou er ook koetervlaams bestaan?) dat Arno normaliter allemaal zo makkelijk door elkaar husselt. Hiermee is gelijk alles wel gezegd; there’s a crack in everything, that’s how the light gets in.

I almost lost my head
Of all the things I said
Like I said before
I’m just a lonely solo gigolo

At the bars nobody is missing
In my head the moon is smiling
I’ll let it flow
Real slow, real slow

Are you with someone else
Or just with yourself?
Nothing has changed
By the way, how are the kids today?

Don’t you worry about me
There’s a crack in everything
That’s how the light
A new light gets in

You don’t need me anymore
It doesn’t matter anymore
Like I said before
I’m just a lonely solo gigolo

In your head, the moon is crying
In my heart, the sun is shining
Like I said before
I’m just a lonely solo gigolo

Daarna volgen er nog 13 kleinoodjes, waaronder een schitterende uitvoering van Elle adore le noir. De afsluiting is voor Putain Putain en jawel, daar lukt het de drie zowaar om het gevoel van T.C. Matic te vangen.

Een mooi eind van een mooi album.

Oh la la la staat er trouwens niet op, maar dat maak ik dan maar een beetje goed door die hierboven te plaatsen in een stomende live uitvoering. Bijna net zo mooi als de uitvoering van Putain Putain met Stromae hieronder. Bijzonder toch hoe men in Belgïe de blues en jazz met het chanson en de rock weet te combineren tot iets volledig nieuws.

Dankzij Le Plus Beau en zijn Vivre.

Bonsoir, Arno.

Bonsoir.


De top 15 van 2025

Leestijd: 6 minuten

De top 15 van 2025. Begon als een longlist van 97 liedjes en toen ik elk nummer er uit had gehaald die ik niet helemaal top vond bleven er uit zichzelf 15 over.

Dat is in één keer precies goed, evenveel als vorig jaar.

Karma, denk ik dan.

Dus zat er niets anders op dan de hele lijst hier te presenteren, wederom als gelijken onder elkaar. Met één uitschieter: It’s a Thing van Claw Boys Claw. Want dat vond ik de allerbeste dit jaar. Die mag daarom boven aan.

De rest is zoals gezegd in willekeurige volgorde; allemaal op de achterbank van de breedste bus van Nederland.

Helaas is er niet bij elk liedje een echte video te vinden, maar dat mag de pret niet drukken. Want alles bij elkaar is 2025 toch weer een heel aardig muzikaal jaar geworden. Met op de valreep zelfs nog twee fijne albums van oude rockers: Prove you’re not a Robot van het Alex Skolnick Trio en Beat – Live.

Over naar de beste 15 singles van 2025. Volgens Rizoomes.

It’s a Thing – Claw Boys Claw

Ja hoor, daar zijn ze weer. De bejaarde punkrockers van Peter Te Bos (inmiddels 75) knallen er op los alsof het weer 1986 is en we even een rondje gaan pogoën op Locomotive Breath in Tivoli aan de Oude Gracht.

In 2021 scoorden ze ook nog hoog op deze website met Victory Roll, maar It’s a Thing is nog net een klasse beter. Dat nummer krijg ik echt mijn kop niet meer uit. Met recht de beste van 2025. Inmiddels zijn ze bezig met hun afscheidstournee. In 2026 zijn de Claw Boys Gone.

The Big Beast – Magnolia & Johnson Electric Co

Jason Molina was de drijvende kracht achter Songs:Ohio en de Magnolia Electric Co. Schrijver van melancholische Americana die bij vlagen doet denken aan Neil Young en de Palace Brothers. Maar met ook een kanjer van een drankprobleem dat hem in 2013 fataal werd. Talent komt zelden alleen.

De rest van de band maakte in 2025 een tribute van zijn werk met Will Johnson als zanger. The Big Beast is een mooie rocker in de sfeer van Neil Young met Crazy Horse waar ik best een heel album van wil horen. Voor nu blijft het bij een EP-tje met drie nummers. Maar wij eren het kleine.

The Calling – Midlake

Midlake volg ik al vanaf het fenomenale album ‘The trials of van Occupanther’ uit 2006. The Courage of Others was een prima opvolger, maar toen stopte zanger Tim Smith er opeens mee en was de rest van de band gelijk de draad kwijt. Waarheen te gaan? Draken van albums waren het bombastisch gevolg.

Op het nieuwe album A Bridge to Far heeft Midlake de goede smaak weer te pakken. The Calling is een uptempo countryrocker met mooie samenzang. Lekker voor in de auto.

Communication Blues – Al DeLoner

Al DeLoner is het grote bluesgeheim uit Noorwegen. Het eerste nummer dat ik van hem hoorde was ‘High, then Shiver’ en dat kwam gelijk op het Bloemterras terecht. Communication Blues is een slepende bluesballad voor bij het haardvuur. Glaasje lekker erbij en in de vlammen staren. Past helemaal bij de tijd van het jaar.

Doves – In the Butterfly House

Doves is een maf bandje. Bij hun beste nummers raken ze aan het geluid van Radiohead, gelaagd, met complexe ritmes en een spannende opbouw. Zoals op ‘In the Butterfly House’. Indie met poppy invloeden, ik vind het intrigerend. Maar een hele plaat vol goede liedjes maken is ze nog niet gelukt. Daar hebben we gelukkig de playlisten op Spotify voor. Gedeelde smart is geen smart.

Scoville – Gilad Hekselman

Net als Alex Skolnick ben ik gevallen voor de energie en het vakmanschap van jazzmuziek. Dat zie je goed in dit filmpje van Gilad Hekselman, een gitarist die in New York is gestationeerd. Scoville is een ode aan John Scofield, de oervader der jazzgitaristen. En let vooral ook op het geweldige spel van Larry Grenadier en Marcus Gilmore. Want goede jazz is altijd een team van vakmensen.

Sip of the Juice – Drink the Juice

Drink the Sea is een project van een aantal muzikanten, waaronder Peter Buck, de gitarist van REM. Duke Garwood neemt de zang voor zijn rekening en ja, dat maakt het gewoon een Duke Garwood song, heel erg lijkend op wat we ook al hoorden op zijn schurkenevangelie. Het klinkt een weinig afgekeken van Mark Lanegan, maar dat is Drink the Sea vergeven. We nemen er nog een sipje op.

Said Soul – Little Barrie

Little Barrie, ik kende ze niet tot Spotify het op een keer in mijn Release radar postte. Het zit een beetje in de hoek van die andere kleine band, Little Hurricane. Goedmoedige Americana met een licht overstuurd gitaartje en een geheimzinnig sfeertje, als liepen we door de bossen van Twin Peaks en hoorden we in de verte Said Soul al uit de Lodge komen. How’s Annie, willen we dan natuurlijk weten.

Dancing in the Flames – Silverlites

En drommels, alweer een project van Peter Buck. Na Drink the Sea (met Duke Garwood) vormt hij nu ook samen met Joseph Arthur, Barrett Martin van Screaming Trees en Rich Robinson van The Black Crowes een mag ik het zeggen, ja ik mag het zeggen, supergroep. Geen verrassingen verder, dat was ook niet de verwachting, wel gewoon heel goede muziek die klinkt of je het al heel lang kent.

Battleships – Makaya McCraven & Jeff Parker

Makaya McCraven is mijn hoop in bange jazzdagen. Vanaf 2009 klautert hij al langs en over hitlijsten met zijn experimentele jazz. Soms een beetje hip, dan weer een beetje hop en op Battleships helemaal hup. Dikke bas in het vooronder, ongereguleerde regelmaat van de drums en het ongenaakbare gitaarspel van Jeff Parker. Dit jaar knalde McCraven 4 EP’s de wereld in die allemaal de moeite van het luisteren waard zijn. Was het een album geweest, had ie zomaar op de albumlijst gestaan met nieuw werk. Maar ja, een EP is geen album.

A Message from Jane – Suede & Lene

A Message From Jane is de openingtrack van Suede & ‘Lene’s debuut album, Hymns For Lost Things. S&L is een nieuw bandje, bestaande uit Angelo Petraglia (bekend van Kings of Leon, Patty Griffin, Emmylou Harris, Taylor Swift) and frontvrouw Eulene Sherman. Muzikaal vind ik het een geinige mix tussen Lou Reed en Gruppo Sportivo. Cynische verhaaltjes met een grote stadsvibe waar de countryrock toch nooit ver weg is. Stiekem best heel goed. Zelfs een album lang.

Zombieland – Jake Bugg

Op de valreep van 2025 sprong ook Jake Bugg nog snel aan boord, de inschrijving was al aan het sluiten. De Engelse troubadour leverde met a Modern Day Distraction een mooi album af, waar Zombieland ruim het beste nummer van is. In het eerste couplet meende ik even een spoortje Paint it Black te horen maar dat bleek een distraction te zijn. En ach, in de muziek van Jake Bugg klinkt sowieso altijd al de hele geschiedenis van de Britpop door. Doet ie knap.

Tina – Pulp

Nog meer Britpop! Tina! Pulp! Wie had dat gedacht, 24 jaar na We Love Life is er zomaar een nieuw album. Net zo theatraal en net zo Brits als altijd. Een heel album vol achter elkaar is mij dan weer net iets te veel, maar Tina is een geweldig liedje over een oude liefde die het toch niet werd. Past met gemak in elke playlist.

Prove you’re not a Robot – Alex Skolnick Trio

Ja, over Alex Skolnick Trio schreef ik al een heel blog. Niets meer aan toe te voegen derhalve, behalve dan dat dit een ander clipje is. Kun je gerust nog een keer kijken. Jawel.

Unspeakable Thing – Early James

Uit Alabama komt ie, de ietwat eccentrieke rootsrockert Early James. Opgepikt door Dan Auerbach van de Black Keys en nu al weer toe aan zijn derde album. Ook deze keer lopen de nummers uiteen van country tot rockabilly en rock met als rode draad steeds weer die unieke, bij vlagen maniakele stem. Een beetje zoals David Eugene Edwards van 16 Horsepower. Gothic Country, heet dat geloof ik tegenwoordig, Sommigen vinden het iets te heftig, maar op Unspeakabke Thing is het precies goed.

Why the Worry – Seth Walker

Wel de laatste, maar zeker niet de slechtste. Texas Bluesman Seth Walker bracht dit jaar zijn elfde album uit. Herkenbare Americana met subtiel gitaarspel en beheerste zang. Een soort J.J. Cale eigenlijk, maar dan met minder dalen en vooral ook minder toppen. Toch luister ik vaak naar zijn muziek en inmiddels is er dus keus genoeg. So don’t worry. Be Happy.

Wrapped

En het is natuurlijk ook weer tijd voor Spotify Wrapped. Sommigen vinden het verschrikkelijk, anderen gaan er lekker hard op. Uiteindelijk is het net als het weer: je verandert er niets aan, dus kun je zelf doen wat je wilt..

Dit jaar zag ik voor het eerst dat mijn onderzoeksactiviteiten voor het muziekblog een duidelijke invloed op de uitslag hebben. Dat de eerste vier van het lijstje Topnummers van de Stones zijn is derhalve niet geheel toevallig veroorzaakt door het opstellen van Sixteen Stones, the Unpeace Playlist.

Een puike lijst, al zeg ik het zelf.

Ook over Anutha Zone, On the Beach en Dream River schreef ik dit jaar een blog. Dat zie je terug bij mijn topalbums. Grappig genoeg vond de AI van Spotify mij daarom een oude ziel. Mijn muziekleeftijd werd vastgesteld op 73: omdat ik zo veel muziek luister van eind jaren 60 en begin jaren 70.

Misschien ben ik diep van binnen een muziekarcheoloog.


Prove you’re not a robot – Alex Skolnick Trio

Leestijd: 3 minuten

Prove you’re not a robot is het zesde album van het Alex Skolnick Trio en volgens mij ook het beste. Officieel is het jazzrock of fusion, maar dat dekt de lading totaal niet. Ik zou het eerder art metal noemen, naar analogie van de CD van Jonas Hellborg uit 2007, waarbij patronen uit metal worden gemixt met jazz improvisatie.

En dat is minder raar dan het lijkt. Skolnick is de gitarist van Testament, een trashmetal band uit de Bay Area. Jarenlang verpulverde hij alle rifs die hij tegenkwam, tot hij er in 1998 genoeg van had. Hij was naar een concert van McCoy Tyner geweest en was er helemaal ondersteboven van.

“And if you ever watch McCoy Tyner, it’s exciting! It’s exciting in a different way than a rock or metal concert, but it draws you in, and it has a certain energy, and it’s also very musically sophisticated.”

Check McCoy maar eens op deze lijst over Afro Blue.

Vanaf 1998 ging Skolnick naar het conservatorium en nam er lessen in jazzgitaar. Dat veranderde zijn manier van muziek maken. Eerst was het nieuwsgierigheid, zegt hij, toen een hobby en nu is het slechts één van mijn muzikale kanten. Die soms bij elkaar komen, zoals op het nummer Infinite Hotel van het nieuwe album; een soort akoestische Rush.

Ikzelf ontdekte het Alex Skolnick Trio in 2002 door hun album ‘Goodbye to Romance’, waarop ze jazzy uitvoeringen plaatsten van onder andere Detroit Rock City van Kiss, Dream On van Aerosmith en Warpigs van Black Sabbath. Ik vond het briljant.

Alex Skolnick Trio doet Fade to Black van Metallica. Waar ze tussendoor fragmenten van One invoegen.

In 2018 brachten ze Conundrum uit, waar voor het eerst de eigen composities het belangrijkste waren. Daardoor kwamen drummer Matt Zebroski en bassist Nathan Peck opeens veel beter tot hun recht. Niet alleen Skolnick was een topmuzikant, ze waren het allemaal.  

Voor ‘Prove you’re not a robot’ sleepte het drietal allerlei oude apparatuur de studio binnen om zo menselijk mogelijk te klinken. Want ze vinden dat de samenleving ondertussen te afhankelijk van technologie is geworden. Als je stopt met denken en klakkeloos alles volgt van social media en AI ben je een robot geworden, zegt Skolnick.

Voor hem ligt het doel van zijn muziek precies in het tegenovergestelde daarvan. Het moet geïmproviseerd zijn, interactief, afhankelijk van de situatie: “It is music that does require interaction and being in the same room at the same time. We are making this music together, and it’s an expression of being human.”

Vandaar de titel: Prove you’re not a robot.

En het is een prachtige plaat geworden. Alle liefhebbers van gitaartrio’s, of het nu jazz, blues of rock is vinden hier iets van hun gading. Omdat het zulke goede muzikanten zijn. Het begint al met het complexe titelnummer van de plaat waarbij het strakke drumwerk van Zebroski opvalt.

Breakdown is het volgende nummer en een cover van Tom Petty, dat ze maakten na diens vroegtijdig einde. Dat herken je bijna niet terug. Ik pakte het origineel er weer even bij en was verrast over wat ze er van gemaakt hebben. Totaal anders dan het origineel en toch helemaal hetzelfde.

Mede door het geluid van de upright bass van Nathan Peck, die op The Polish Goodbye trouwens helemaal uitpakt. Wat een bassist!

En zo gaat het album nog zes tracks door. Ruim 55 minuten tikt ‘Prove you’re not a robot’ af en bij mij gaat ie vaak op repeat. Een mooie afsluiter van een jaar waarin het met de memorabele albums karig gesteld was, totdat daar op het eindje BEAT tevoorschijn kwam en nu ook nog Alex Skolnick.

Blijf dus altijd zitten tot het laatst; je weet anders nooit wat je mist.


Het Alex Skolnick Trio staat natuurlijk op Het Bloemterras. Liefhebbers van moderne jazz houden vast ook van Kham Meslien en Ben Freidkin. En natuurlijk is de herrezen King Crimson met BEAT ook een goede tip.

BEAT – Live

Leestijd: 6 minuten

BEAT kun je gerust een supergroep noemen die uit de as van King Crimson is herrezen. En niet zomaar King Crimson, nee, de King Crimson van het geweldige drieluik uit begin jaren tachtig dat bekend staat als Three of a Perfect Pair.

In ieder geval bij mij.

Ik zat in die tijd nog op de middelbare school en luisterde vooral naar hardrockbands als Van Halen en Rush, waar we met elkaar de laatste nieuwtjes over uitwisselden. Af en toe gaf iemand uit de klas een verjaardagsfeest en dan gingen we met z’n allen in het halfduister plaatjes draaien. Als we mazzel hadden lag er een nieuw album en hadden we een topavond.

Zoals bij Leonard. Toen ik bij hem aanbelde deed een voor mij volkomen onbekend meisje de deur open. Ze keek me wat wantrouwig aan, zag daarna mijn button met Signals van Rush en zei: de jongens zitten allemaal boven.

Boven bleek een pikdonkere zolder te zijn, waar een paar kaarsvlammetjes dapper stand probeerden te houden tegen enorme rookgordijnen die uit traag roulerende joints tevoorschijn kwamen.

Uit de speakers klonk een robotachtige muziek, met grillige drumpatronen en een pulserende bas, die de basis van het nummer vormden. Als een hartslag die langzaam ontspoorde, met onregelmatig opzwellende gitaarrifs boven een fragiel synthesizermuurtje.

Ik had nog nooit zoiets gehoord.

Dat bleek dus Industry te zijn, van wat King Crimson de right side noemt: een elpeekant vol industriële experimenten. Daarnaast is er nog de left side, waar de meer poppy nummers als Three of a perfect pair opstaan. Het hele feest hebben we niks anders gedaan dan het album van King Crimson draaien.

Op een pick-up.

Vanaf toen was ik fan. Ik beschouw de drie albums Discipline, Beat en Three of a perfect pair nog steeds als één van de besten uit de rockmuziek.

Discipline

Maar het ontstaan was niet geheel toevallig. Oprichter en gitarist Robert Fripp had zich enige tijd verdiept in allerlei spirituele theorieën en concludeerde dat discipline de sleutel tot kwaliteit was. Dat hoor je terug in zijn gitaarpartijen; minimalistische, continu repeterende akkoorden die hypnotiserend werken.

Niet voor niets noemde hij het eerste album Discipline. Daar sloten bassist Tony Levin en drummer Bill Bruford zich bij aan, net als zanger en gitarist Adrian Belew.

Hun muziek is lastig precies te duiden. Het is duidelijk rockmuziek, maar met new wave invloeden, post punk en worldmusic, vooral door de Afrikaanse percussie. Boven alles staat het vakmanschap. Alle vier zijn ze een meester op hun instrument en daardoor ook veelgevraagde sessiemuzikanten.

Fripp speelde onder andere voor David Bowie (met name op Heroes), Brian Eno en David Sylvian. Belew zat bij Zappa in de band, maar speelde ook met David Bowie, Talking Heads en Les Claypool. Om er maar een paar te noemen.

Bill Bruford was één van de oprichters van Yes en speelde ook bij Genesis. Tony Levin werkte onder andere met Peter Gabriel, Lou Reed en Alice Cooper. Ook geen kleine jongens dus.

Maar na drie albums was de koek toch op. Er ontstonden zulke grote spanningen in de band dat deze vorm van King Crimson uit elkaar viel.

Tot 2024.

Want daar ontstond ergens het idee om de oude King Crimson weer bij elkaar te halen. Robert Fripp voelde daar zelf niet zo veel voor, maar ging er niet voor liggen. Dus besloten Adrian Belew, inmiddels 75, en Tony Levin, 79, om er muzikanten bij te zoeken die recht zouden doen aan de oude Crimson.

En dat werden twee toppers. Op gitaar kwam Steve Vai binnen, toch ook alweer 65. Net als Belew werkte hij onder andere met Zappa, maar ook met David Lee Roth, Whitesnake en zelfs Mary J. Blige.

Danny Carey (64, de benjamin) van Tool kwam Bill Bruford opvolgen en doet dat met verve. Hij drumde ook bij de solo albums van Belew. Het was dus niet een bij elkaar geraapt zooitje, maar een combinatie muzikanten die elkaar kende uit verschillende projecten.

Het resultaat is grandioos, zoals je ook terug kunt horen en zien in de video’s die ik in dit blog heb geplaatst. Het vakmanschap spat er af en dat maakt de muziek tijdloos.

Theseus

Op BEAT Live staan 19 nummers van de Three of a perfect pair elpees. Bijna twee uur muziek. Grappig genoeg staat het nummer Discipline van het album Discipline er niet op. Dat is vast niet toevallig en (mogelijk) een sneer naar Robert Fripp.

Daarnaast ontbreken Requiem, Nuages en Barber Shop. Daar krijg je Red voor terug, een goede ruil. Je zou haast kunnen zeggen dat het repertoire compleet is.

Maar wat is compleet? Kunnen we zeggen dat deze versie van King Crimson onder de naam BEAT, die de nummers spelen van King Crimson uit de jaren 80, nog steeds hetzelfde is?

Die vraag lijkt erg veel op het Schip van Theseus, een gedachtenexperiment dat zich afvraagt hoeveel van het origineel je kunt vervangen voordat het niet meer het origineel is? Ik schreef er al eens over in het blog over de Notre Dame en De slangenbrug bij Boxtel.

Intrigerend.

Na er enkele ochtenddouches denken aan besteed te hebben, concludeerde ik dat je onderscheid moet maken tussen de muzikanten en de muziek. Het ene maakt het andere, maar je moet het toch uit elkaar halen. Want een nummer is een entiteit op zichzelf zodra het eenmaal is gemaakt. De zanger is de essentie van de muziek; zodra je die verandert, verander je het nummer.

Kijk maar eens naar de Stones. Daar zijn vele verschijningsvormen van geweest, maar elk Stonesnummer blijft hetzelfde zolang Jagger het maar zingt. Zulks geldt natuurlijk ook voor de nummers van King Crimson en BEAT. Zolang Adrian Belew ze zingt, blijft alles zoals het was.

En dat is wonderwel goed. Belew zingt nog steeds geweldig, ondanks zijn 75 jaren. Zijn wat melancholische en licht ironische stemgeluid klinkt nog steeds als een klok. Daarnaast is zijn maatje Tony Levin nog in topvorm en bast weer de sterren van de hemel, net als vroeger.

Maar hoe klinken de nieuwkomers?

Danny Carey is natuurlijk het powerhouse van Tool en in sommige nummers kun je dat ook wel horen. Hij is meer een rockdrummer dan Bill Bruford dat was en dat geeft BEAT meer pit dan King Crimson. In nummers als The waiting man hoor je duidelijk de percussie terug waar hij in Tool ook zo bekend om is.

Steve Vai tenslotte laat Robert Fripp totaal vergeten. Hij weet diens riffs perfect te spelen en er genoeg eigen schwung aan te geven om er iets nieuws van te maken zonder het te veranderen. Check de video’s maar eens om Vai goed aan het werk te horen. En trouwens, de rest van de band ook.

Alles bij elkaar klinkt deze band organischer dan King Crimson. Swingender, minder industrieel. Meer band dan project.

Meer als Beat dan als Discipline.

Vast niet toevallig.

Wel perfect.

BEAT Live in 013

Op woensdag 24 juni 2026 speelde BEAT in 013 te Tilburg. We zaten midden in de aanloop naar een hittegolf en ergens op de achtergrond speelde de vraag of het niet afgelast zou worden.

Niet dus.

En gelukkig maar.

Het werd een memorabel concert, zie ook de foto’s hierboven. Stuk voor stuk excellente muzikanten, die zichtbaar plezier hadden in het samen spelen. En ondanks dat alles strak verliep, leek het er toch op dat er voldoende ruimte bleef voor improvisaties.

Een machine die improviseert.

Waarbij ik meer dan eens dacht: sommige mensen van 79 lopen achter hun rollator door een winkelcentrum, terwijl anderen gehurkt achter hun versterker hun gitaar afranselen.

Een van de weinige concerten waar ik alle nummers al kende, maar nog niet op deze manier gespeeld. Een geluk om dit mee te mogen maken.

It’s King Crimson, captain, but not as we know it.


« Oudere berichten

© 2026 Rizoomes

Thema gemaakt door Anders Noren — Boven ↑