Als je dit boek hebt gelezen, dan kan het gedrag van Trump geen verrassing zijn

Wendy Kiel, 22 februari 2017

Vol belangstelling volg ik de ontwikkelingen rond president Trump. Hoe hij Twitter inzet als middel om te communiceren met iedereen en daarbij voorbij gaat aan alle reguliere ‘afspraken’ over hoe je communiceert.

Dat hij er daarbij nog een stevige mening op na houdt en geen blad voor zijn mond neemt, maakt het geheel nog meer bijzonder.

Je vraagt je als buitenstaander af, waarom hij dit doet en waarom het lijkt te werken. Mijn interesse werd nog meer gewekt toen ik voor een opdracht van mijn studie de besluiten die Trump in zijn eerste week heeft genomen, in beeld heb gebracht.

Toen ik er achter kwam dat een team van journalisten/onderzoekers van The Washington Post het boek Trump, de waarheid achter zijn ambitie, ego, geld en macht’ heeft geschreven, moest ik het boek hebben. Het is toch een uitdaging om te proberen te begrijpen wat er gebeurt. En een boek van 400 pagina’s over het leven van Trump, van kleine jongen tot de huidige president van de Verenigde Staten kan daarbij helpen.

Het mooie is dat de schrijvers van het boek ook met hem zelf hebben gesproken, ze hebben hem meer dan 20 uur kunnen interviewen. Regelmatig staat dan ook achter bepaalde bevindingen tussen haakjes de mening van Trump over de kwestie. En hij is het regelmatig niet eens met de bevindingen.

Het boek leest als een spannende film, waarbij je af en toe vergeet dat dit over het leven van de huidige president van de Verenigde Staten gaat. Je kunt het je bijna niet voorstellen, dat iemand met zo’n verleden president kon worden.

Al lezende wordt het duidelijk dat Trump bijna zijn hele leven te maken heeft gehad met aanklachten en regelmatig een schikking heeft getroffen. Een aantal van deze zaken staan in onderstaand schema weergegeven.

Trump en de media
Het gedrag dat hij nu laat zien richting onder andere de media, is niet nieuw. Dit doet hij al zijn hele leven. Zijn motto is dan ook: elke vorm van publiciteit is goede publiciteit. Misschien nog wel het meest aparte verschijnsel is, dat hij de media belde onder een andere naam: John Barron (en zijn jongste zoon vervolgens Barron heeft genoemd). Hij belde de media om ze tips over Trump te geven, verhalen te bevestigen of nieuwe roddels de wereld in te helpen. Menig journalist herkende zijn stem, wat wel eens tot ongemakkelijke situaties leidde. Ik weet niet of hij deze tactiek ook nog toepast als president. 

Het merk Trump
Zijn hele leven heeft Trump aan het merk Trump gewerkt. Het lukte hem om deze naam op te bouwen en zijn naam te verkopen (te verbinden) aan diverse bouwprojecten. Waarbij hij alleen al geld verdiende omdat men zijn naam mocht gebruiken. Zodra iemand probeerde om dit opgebouwde imago te bestrijden, deed hij er alles aan om degene te straffen.

Barrett (één van Trump zijn biografen): ‘Hij was geboren met een zo groot talent voor het verkopen van gebakken lucht, dat wij ons dat nauwelijks voor kunnen stellen.’

Het succes van Trump
Volgens het boek kunnen Trumps zakelijke strategieën als volgt worden omschreven:

  • pocherige praatjes;
  • publiciteitsstunts;
  • heronderhandelen van afspraken;
  • dreigen met juridische stappen.

Trump stond hierdoor zo in de belangstelling van de media dat hij voldoende zendtijd kreeg zonder dat hij miljoenen hoefde uit te geven aan tv boodschappen. In 2012 diende hij een verzoek tot alleenrecht in op de slogan: ‘Make America Great Again’. Een heldere slogan voor zijn campagne, maar hier mag wel bij vermeld worden dat Reagan al de slogan ‘Let’s Make America Great Again’ gebruikte.

En wat de kiezers betreft, volgens het boek:

  • richtte Trump zich op de zorgen van de kiezer;
  • plakte hij kleinerende etiketten op tegenstanders;
  • hield hij enorme rally’s (bijeenkomsten);
  • reageerde hij op het nieuws van de dag;
  • was hij dominant aanwezig op tv en radio;
  • viel hij iedereen aan die hem uitdaagde.

De mensen die aan zijn kant stonden, lieten zich door niets tegenhouden. Geen enkel stuk nieuwe informatie deerde hen. Meerdere keren wordt in het boek dan ook aangegeven dat de gebruikelijke regels niet leken te gelden voor Trump. En dat is een lastig gegeven voor het oude bolwerk van politici.

Het boek heeft mij geholpen om te begrijpen wie Trump is en heeft ook duidelijk gemaakt dat hij precies inspeelde op de behoefte van veel kiezers. Kiezers die klaar waren met het oude systeem, het oude bolwerk van politici. Ik begrijp nog steeds niet waarom Trump – ondanks zijn verleden – toch president kon worden, misschien had iedereen eerst dit boek moeten lezen voordat ze gingen stemmen? Of is het gewoon een luid en duidelijk signaal, dat de oude manier van politiek voeren niet meer werkt? Ik zou zeggen lees het boek en oordeel zelf.